...زنده باد روز سبز !

:: لحظه ی دیدار

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ، نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ !
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست !
و ابرویم را نریزی ، دل !
ای نخورده مست ـ
لحظه ی دیدار نزدیک است .

نوشته شده در یکشنبه هشتم دی 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: احساس

بسترم صدف خالی یک تنهایی است
و تو چون مروارید
گردن اویز کسان دگری
هوشنگ ابتهاج

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم مهر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: دوستت میدارم تا ابد

تو را به جای همه ی کسانی که نشناختم دوست می دارم
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زسته ام دوست می دارم
برای خاطر عطر نان گرم
و برفی که اب می شود
و برای نخستین گلها
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه ی کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم
بی تو جز گستره ای بی کرانه نمی بینم
میان گذشته و امروز
از جدار ایینه ی خویش گذشتن ، نتوانستم
می بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از ان گونه که لغت به لغت از یادش ببرند
تو را دوست می دارم برای خاطر فرزانگی ات که از ان من نیست
به رغم همه ی ان چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم
می اندیشی که تردیدی اما تو تنها دلیلی
تو خورشید رخشانی که بر من می تابی هنگامی که به
خویش مغرورم

نوشته شده در جمعه پانزدهم شهریور 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: برای کسی که مثل خون تو رگهامه ...

نمیدونم چرا ولی باز تو اومدی تو ذهنم با تمامی خاطرات
خوب و بد ، یاد و خاطراتت بد جوری حالمو خراب میکنه
نمیدونم یعنی برای تو سخت نیست ؟
اونقدر داغونم میکنه که باز فکر میکنم که کاش نبودم کاش
زندگیم زودتر تموم بشه وای باید تحمل کرد نمیدونم چرا ولی
باید صبر کنم بمونم و زندگی کنم و بسوزم و بسازم درسته
سخته ولی بازم اینجوری زندگیم قشنگه ...
نمیدونم سختی اینا ۲ روزه و بعد تو فراموش میشی یا اینکه من
میمونم و تمامی خاطراتمون یعنی توام منو فراموش کردی ؟؟
زندگی پستی و بلندی داره ولی من رفتم سرازیری که معلوم
نیست کی میخواد تموم شه معلوم نیست تو این سرازیری به
تهش میرسم
یا نه باز شروع میکنم به سمت بالا رفتن !
نشستم با خودم دفتر خاطراتمونو ورق زدن
وای چه اتفاقهایی رو که با هم پشت سر گذاشته بودیم چقدر
قشنگ یار همیار هم بودیم ولی نمی دونم چی شد که از هم
جدا شدیم اونم
بدون یه خداحافظی
یعنی به همین راحتی میشه تمومش کرد ؟؟!!

نوشته شده در چهارشنبه سی ام مرداد 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: یادمان رفت که عاشق هم بودیم !!!

دیشب دفتر خاطراتمون رو ورق میزدم
باز روباره حسرت اون روزا رو میخوردم که با هم بودیم
ساده و دوست داشتنی طوری که همه حسرتمون رو میخوردن
نمیدونم اشکال کجا بود تقصیر کی بود ولی حالا تو پیشم نیستی
من در این روزها انتظارت رو میکشم
انتظار این که بدونم حالت چطوره ولی افسوس که نمیدونم
تو رفتی
با دیگری رفتی
منو شکستی و رفتی و نیشو کنایه زدی و رفتی
من موندم با قلبی پر از عشق تو ولی قلبم شکسته
نمیدونم چی کار کنم دردمو به کی بگم
من هنوز منتظرم تا تو بیای تا برای اخرین بار با تمامی وجودم
بهت بگم هنوز عاشقتم و بعد برم و راحتت بذارم
فقط برم به دور دستها به جایی که من باشم و خدای خودم
و انجا با خاطراتت زندگی کنم
تا ان زمان که بیان سراغمو بگیرن
و ...
بگن وقت رفتنه

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: یه عکس باحال

من این عکس رو خیلی دوست دارم
واسه همینم گذاشتم تو وبلاگم تا شما
هم ببینید.
لطفا نظرتونو بگید ...

نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: نیلوفرم

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده
شاید دوباره نیلوفری بروید شبیه انچه در بهار
بوییدم پس به نام زندگی هرگز نگو هرگز

راستی دوستای خودم این اپ مخصوص یکی از
بهترین دوستام نیلوفر قشنگم

نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: عشق

هرگز برای عاشق شدن به دنبال باران و بهار
و بابونه نباش گاهی در انتهای خارهای یک
کاکتوس به غنچه ای میرسی که ماه را بر
لبانت می نشاند ...

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: خانه ی دوست کجاست ؟

خانه ی دوست کجاست ؟
در فلق بود که پرسید سوار
اسمان مکثی کرد.
رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت
به تاریکی شن ها بخشید ،
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :
نرسیده به درخت ، کوچه باغی است
که از خواب خدا سبزتر است.
و دران عشق به اندازه پرهای صداقت ابی است
می روی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ ،
سر به در می اورد،
پس به سمت گل تنهایی می پیچی،
دو قدم مانده به گل،
پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد ،
در صمیمیت سیال فضا ،خش خشی می شنوی
کودکی میبینی
رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه ی نور
و از او می پرسی
خانه ی دوست کجاست ؟
سهراب من

نوشته شده در جمعه چهاردهم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: و خداوند عشق را افرید !!!

ای بزرگی که به سراغش می روند
ای زیبایی که عاشقان غبطه اش می خورند
ای که اشاره ی عارفانی
ای که مقصود مومنانی
ای که معشوق رندانی
ای اول ای اخر ای ظاهر ای باطن
ای که نمی دانم چه بناممت
نامم را بخوان ! نامم را به نام اینه بخوان !!!
می خواهم ابگینه ی رخت شوم
لیاقت ندارم . پس لااقل بنویس که دوستت داشتم !
بنویس یکی بود و هیچ کی نبود اون یکی خدا بود ...
و روز یکشنبه بود
اون خدا جلوه کرد و اون جلوه ادم شد !
ادم به پروردگارش نگاه کرد و عاشق شد !
و خداوند بود که عشق را افرید...

نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: وقتی تو بودی !!!

وقتی تو بودی سکوت انچنان زیبا بود ، که میشد خوشه های
محبت را از خیال نام تو چید !!!
وقتی تو بودی ، باور با تو بودن ،تنها به خوابی می ماند که با
نسیم صبح گاهی از اسمان خیالم به فراموشی سپرده میشود
ولی وقتی بروی ! ...شاید باور بی تو بودن ، نگاه سرد مرا به
مهربانی یک دوست بیشتر اشنا کند ...

نوشته شده در سه شنبه یازدهم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: کوروش بزرگ

کوروش بزرگ :
همواره نگهبان کیش یزدان باش ، اما هیچ قومی را وادار
مکن که از کیش تو پیروی کند و پیوسته به خاطر داشت
باش که هر کسی باید ازاد باشد تا از هر کیش که میل
دارد پیروی کند ...
حکم اهورامزداست به اهریمنان ، پارسیان تا به ابد قهرمان...

نوشته شده در جمعه هفتم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: قولهای خدا

خدا قول نداده اسمون همیشه ابی باشه و باغها پوشیده از گل ...
قول نداده زندگی همیشه به کامت باشه
خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت و بدون
درد رو هم قول نداده
خدا ساحل بی طوفان افتاب بی بارون و خنده های همیشگی
رو قول نداده
خدا قول نداده تو رنج و اندوه وسوسه رو تجربه نکنی
خدا جاده های اسون و هموار و سفر های بی معطلی رو قول نداده
قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شیب نداشته باشن رودخونه
ها گل الود و عمیق نباشن
اما خداوند رسیدن به روزهای خوبو قول داده
خدا روزی روزانه استراحت بعد از هر کار سخت و کمک تو کارها و
عشق جاودان رو قول داده
عجب روزی میشه اون روز پس نا ملایمات زندگی رو شکر بگو
و فقط از خدا کمک بگیر
که او جاودانه است و بس ...

نوشته شده در دوشنبه سوم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: تو مرا می فهمی

تو مرا می فهمی
من تو را می خواهم
و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است...
تو مرا می خوانی
من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم
و تو هم می دانی
تا ابد در دل من می مانی ...

نوشته شده در یکشنبه دوم تیر 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

:: عشق ناکام

نیمه شب اواره و بی حس و حال
در سرم سودای جامی بی زوال
پرسه ای اغاز کردیم در خیال
دل به یاد اورد ایام وصال
از جدایی یک دو سالی میگذشت
یک دو سال رفت و برنگشت
دل به یاد اورد اول بار را
خاطرات اولین دیدار را
ان نظر بازی و ان اسرار را
ان دو چشم مست اهووار را
همچو رازی مبهم و سربسته بود
چون من از تکرار او هم خسته بود
امد و هم اشیان شد با من او
همنشین و هم زبان شد با من او
خسته جان بودم که جان شد با من او
ناتوان بود و توان شد با من او
دامنش شد خوابگاه خستگی
این چنین اغاز شد دل بستگی
وای از ان شب زنده داری تا سحر
وای از ان عمری که با او شد به سر
مست او بودم ز دنیا بی خبر
دم به دم این عشق می شد بیشتر
امد و در خلوتم دم ساز شد
گفتگوها بین ما اغاز شد
گفتمش در عشق پابرجاست دل
گر گشایی چشم دل زیباست دل
گر تو زورق بان شوی دریاست دل
بی تو شام بی فرداست دل
دل ز عشق روی تو ویران شده
در پی عشق تو سرگردان شده
گفت در عشقت وفادارم بدان
من تو را بس دوست می دارم بدان
شوق وصلت را به سر دارم بدان
چون تویی مخمور خمارم بدان
با تو شادی می شود غم های من
با تو زیبا می شود فردای من
گفتمش عشقت به دل افزون شده
دل ز جادوی رخت افسون شده
جز تو هر یادی به دل مدفون شده
عالم از زیبایی ات مجنون شده
بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش
طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش
در سرم جز عشق او سودا نبود
بهر کس جز او در این دل جا نبود
دیده جز بر روی او بینا نبود
همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود
خوبی او شهره ی افاق بود
در نجابت در نکویی طاق بود
روزگار اما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی ما را نداشت
پیش پای عشق ما سنگی گذاشت
بی گمان از مرگ ما پروا نداشت
اخر این قصه هجران بود و بس
حسرت و رنج فراوان بود و بس
یار ما را ازجدایی غم نبود
در غمش مجنون و عاشق کم نبود
بر سر پیمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود
با من دیوانه پیمان ساده بست
ساده هم ان عهد و پیمان را شکست
بی خبر پیمان یاری را گسست
این خبر ناگاه پشتم را شکست
ان کبوتر عاقبت از بند رست
رفت و با دلدار دیگر عهد بست
با که گویم او که هم خون من است
خصم جان و تشنه ی خون من است
بخت بد بین وصل او قسمت نشد
این گدا مشمول ان رحمت نشد
ان طلا حاصل به این قیمت نشد
عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست
با چنان تقدیر بد تدبیر نیست
از غمش با دود و دم همدم شدم
باده نوش قصه ی او من شدم
مست و مخمور و خراب از غم شدم
ذره ذره اب گشتم کم شدم
اخر اتش زد دل دیوانه را
سوخت بی پروا پر پروانه را
عشق من از من گذشتی خوش گذر
بعد از این حتی تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بیرون کن ز سر
دیشب از کف رفت فردا را نگر
اخر این یک بار از من بشنو پند
بر من و بر روزگارم دل مبند
عاشقی را دیر فهمیدی چه سود ؟
عشق دیرین گسسته تار و پود
گرچه اب رفته باز اید به رود
ماهی بیچاره اما مرده بود
بعد از اینم اشیانت هر کس است
باش با او یاد تو ما را بس است

نوشته شده در پنجشنبه سی ام خرداد 1387 توسط سحر | لينك ثابت |

heilgreenday

سحر

heilgreenday

http://heilgreenday.blogfa.com

...زنده باد روز سبز !

...زنده باد روز سبز !

...زنده باد روز سبز !

...زنده باد روز سبز !

قالب بلاگفا

قالب پرشین بلاگ

قالب وبلاگ

Free Template Blog